Elektronika ilə məşğul olan hər kəs bunu hiss edib: bəzən layihə sanki öz iradəsinə malikdir. Hədəfli dizayn cədvəldə, datasheet-də, block diagram-da başlayır; təbii inkişaf isə masa üstündə dolaşan naqillərdə, "müvəqqəti" breadboard-larda və sonradan heç vaxt silinməyən TODO şərhlərində.
Bu iki yanaşma – əvvəlcədən planlaşdırılmış arxitektura ilə tədricən formalaşan sistem – müasir elektronikanın gizli fəlsəfəsidir.
Mikrokontroller kimi insan, FPGA kimi təbiət
İnsan beyni təxminən 20 Vt gücdə işləyir və hər saniyə trilyonlarla sinaptik əməliyyat aparır. Biz bu orqanın fəaliyyətini nə datasheet, nə də timing diagram ilə təsvir edə bilmirik; o, təbii inkişafın məhsuludur.
Elektronikada bunun ən yaxın analoqu FPGA-dır. Siz yalnız məhdudiyyətləri verirsiniz: saat tezliyi, resurslar, giriş-çıxışlar. Qalanına sintezator və placer-router qərar verir. Siz always @(posedge clk) yazırsınız, amma hansı LUT hansı məntiqi daşıyacaq, hansı routing track istifadə olunacaq – bunu alqoritm seçir.
Əksinə, mikrokontroller dünyası daha çox kimidir. Sizdə : 128 KB flash, 32 KB RAM, 72 MHz saat, 3 ədəd UART, 1 ədəd USB FS. Siz əvvəlcədən bilirsiniz:
